ه‍.ش. ۱۳۸۹ بهمن ۵, سه‌شنبه

چگونه آمریکا دارد جایگاه خود را از دست می‌دهد

من در چند سال گذشته به بیشتر از 100 کشور دنیا سفر کرده ام، با افراد مختلف از بچه های فقیر هند تا رئیس جمهورهای مختلف. می توانم بگویم که تقریبا با هرکسی که در این کشورها صحبت کردم در این مورد هم عقیده بودند که مسیر موفقیت از علم و مهندسی می گذرد.
در بسیاری از کشورها مهندسان و دانشمندان از جمله مشهورترین افراد هستند، آنها فقط کار مهندسی نمی کنند بلکه مدیران خلاق جامعه هم هستند. در چین هشت نفر از ده پست اصلی سیاسی مهندس هستند اما در آمریکا تقریبا هیچ مهندس یا دانشمندی در سطح بالای سیاست حضور ندارد و این یک غیبت بزرگ آنان در جامعه ما است.
اما چرا این مهم است؟ چون اگر محصلان یک نگرش منفی درباره علم و مهندسی داشته باشند و یا اصلا هیچ احساس خاصی نسبت به آن نداشته باشند، بعید است که آن را به عنوان حرفه خود در آینده انتخاب کنند. 70 درصد از کسانی که در مقطع دکترا در آمریکا فارغ التحصیل می شوند در کشور دیگری به دنیا آمده اند و به طرز فزاینده ای عده بیشتری از این افراد بااستعداد در آمریکا نخواهند ماند و به دنبال موقعیت های بهتر در کشور خودشان خواهند رفت.
بخشی از این مشکل به والدین بر می گردد که توجه کافی به آموزش پایه ندارند. همچنین ایراداتی در سیستم آموزش و پروش ما نهادینه شده است، ما به اندازه کافی معلم مجرب در زمینه های علمی و ریاضی نداریم، بسیاری از معلمانمان در این زمینه ها حتی تحصیلات در سطح دانشگاه نداشته اند.
در اقتصاد دانش-محور دنیا یک ارتباط مستقیم بین تحصیلات مهندسی و خلاقیت و نوآوری وجود دارد. موفقیت یا شکست ما به عنوان یک کشور در دنیا با موفقیت مان در نوآوری سنجیده می شود. من معتقدم که مهندسی باید به عنوان یک حرفه آموزش داده شود و نه به عنوان یک مشت معلومات فنی؛ آنگونه که یک تجربه آموزشی در ابعاد گوناگون باشد که متفکرانی تربیت کند که تکنولوژی و جامعه را به هم پیوند زنند.
ما در این زمینه بسیار ضعیف هستیم در حالی که نوآوری و خلاقیت کلید موفقیت است. بسیاری از کشورها بسیار بهتر از ما دارند عمل می کنند؛ ایرلند با آن وضع خراب اقتصادش اعلام کرده است که سرمایه گذاری روی تحقیقات پایه را زیاد می کند، روسیه دارد "شهر نوآوری" در بیرون مسکو می سازد. عربستان یک دانشگاه جدید علمی-فنی با بودجه وحشتناک 10 میلیارد دلار دارد و در چین هم دهها دانشگاه جدید از این دست دارد ایجاد می شود.
این کشورها متوجه شده اند که راه پیروزی در اقتصاد، بالا بردن سطح آموزش و خلاقیت است و ما در آمریکا داریم موقعیت خود را از دست می دهیم. آمریکا دارد موقعیت قبلی خود که به عنوان لبه برنده در علوم جدید بود را از دست می دهد، ما همیشه در نوآوری خوب بوده ایم، ما در پیدا کردن ایده های جدید از طریق تحقیقات و تبدیل آنها به کالاهای جهانی بی شک در موقعیت رهبری قرار داشته ایم.
و حالا ما داریم سقوط می کنیم، آمار نشان می دهد که:
  • هزینه ای که مردم آمریکا صرف چیپس سیب زمینی می کنند، بسیار بیشتر از رقمی است که دولت صرف تحقیق و توسعه برای انرژی می کند.
  • در سال 2009، برای اولین بار بیش از نیمی از پتنت های ثبت شده آمریکا(گواهی حق اختراع)، برای شرکت های غیر آمریکایی ثبت شده است.
  • چین جای آمریکا را به عنوان صادر کننده شماره یک تکنولوژی بالا تصاحب کرد.
  • بین سالهای 1996 تا 1999، 157 داروی جدید در آمریکا مورد تأیید قرار گرفت، ده سال بعد این رقم به تعداد 74تا سقوط کرد.
  • WEF آمریکا را در مکان 48 ام در دنیا از نظر کیفیت آموزش ریاضیات و علم رتبه بندی کرد.
نوآوری کلید اصلی برای بقا در اقتصاد جهانی است. امروز ما داریم با سرمایه گذاری هایی که در 25 سال گذشته کرده ایم زندگی می کنیم و نان آن را می خوریم، اما توانایی رقابتمان دارد کاهش چشمگیری می یابد.
داروین مشاهده کرد که گونه هایی که بقا می یابند نه قویترها هستند و نه باهوش ترین ها، بلکه آنهایی هستند که به بهترین شکل خود را با تغییرات وفق می دهند. اکنون آمریکا آنطور که لازم است به تغییرات پاسخ نمی دهد، اما همیشه راهی پیش رو هست. پنج سال پیش ما در گزارشی که منتشر کردیم برخی از مهمترین پیشنهادات و راه کارهایمان را ارائه دادیم که به قرار زیرند:
  • ارتقای آموزش ریاضی و علم در دوران 12 ساله مدرسه.
  • سرمایه گذاری روی تحقیقات پایه طولانی مدت.
  • جذب و حفظ بااستعدادترین دانشجویان، دانشمندان و مهندسان در آمریکا و کشورهای دیگر.
  • ایجاد یک بستر محرک و پایدار برای سرمایه گذاری در تحقیق و نوآوری.
خوشبختانه گزارش بسیار مورد توجه قرار گرفت و پشتیبانی سیاسی خوبی هم کسب کرد، من مطمئن شدم که بالاخره به مسیر صحیح برمیگردیم.
در نهایت اینکه رهبری جهان چیزی نیست که در بدو تولد به کسی داده شود. برخلاف آنچه بسیاری از آمریکایی ها تصور می کنند، کشور ما چیزی ذاتی که همیشه آن را برتر نگه دارد در تعلق ندارد. برای برتری باید کار کرد و توسط هر نسلی دوباره کسب شود. متاسفانه این موضوع اکنون در حال اتفاق افتادن نیست، اما خوشبختانه ما هنوز زمان داریم.
اگر ما تأکیدی که باید را روی آموزش و پرورش، تحقیقات و نوآوری بگذاریم، می توانیم در دهه های آینده جهان را مدیریت کنیم. تنها راه برای اطمینان از اینکه در آینده در موقعیت عالی باقی می مانیم افزایش سرمایه گذاری روی علم و مهندسی در امروز است.

نویسنده: نورم آگوستین
منبع: فوربس

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

برای نظر دادن در صورتی که از قبل شناسه ای در بلاگر ندارید، می توان با انتخاب گزینه نام/آدرس اینترنتی و وارد کردن نام خود، نظرتان را درج کنید.
توجــــــــــــه:
متأسفانه قسمت نظر دادن برای کاربران داخل ایران پالایش شده است! و کاری هم از دست ما بر نمی آید و تنها راه این است که تمهیداتی از طرف کاربران داخل ایران اندیشیده شود!